Het parcours van Fulvio Giraudo wordt gekenmerkt door veelzijdigheid en een levenslange toewijding aan muziek.

Hij kreeg les van meesters zoals Miguel Ángel Rosado, Susana Agrest en Emilio de la Peña en verdiepte zich zowel in klassieke piano en kamermuziek als in tango en jazz.

Van zijn eerste optredens met een barokensemble tot zijn concerten in enkele van de meest prestigieuze zalen van Buenos Aires ontwikkelde Fulvio zich tot een pianist met een uitzonderlijk brede muzikale achtergrond en grote gevoeligheid.

Sinds 1992 vormt tango de kern van zijn muzikale parcours.

Hij trad op met emblematische ensembles zoals Sexteto Mayor, Sexteto Horacio Romo, Quinteto Grande en Rascasuelos en bracht zo de tango naar podia over de hele wereld.

Zijn carrière bracht hem van Parijs tot Shanghai en van Kopenhagen tot Mexico. Hij trad ook op tijdens belangrijke festivals zoals Roskilde, WOMEX, Cosquín en het Buenos Aires Tango World Festival.

Zijn discografie omvat meer dan twintig albums. Met Sexteto Mayor ontving hij verschillende Premios Gardel en Estrella de Mar-prijzen.

Hij deelde het podium met iconische stemmen zoals Rubén Juárez, Raúl Lavié, María Graña, Alberto Podestá, Amelita Baltar en Ariel Ardit. In 2016 trad hij met Rascasuelos op in de legendarische Carnegie Hall in New York.

Naast zijn concertactiviteiten werkte hij mee aan verschillende theater- en musicalproducties, waaronder Eva, el gran musical argentino, Che, el musical argentino en Social Tango Project, waarvan hij de muzikale leiding verzorgt.

Vandaag blijft Fulvio Giraudo een belangrijke kracht binnen de tango: als pianist en muzikaal leider slaat hij voortdurend een brug tussen traditie en vernieuwing en brengt hij de klank van Buenos Aires naar podia over de hele wereld.

Humberto Ridolfi is momenteel lid van het Filharmonisch Orkest van Buenos Aires (Teatro Colón).

Hij begon op jonge leeftijd viool te studeren bij zijn vader, Ángel Ridolfi, en later bij Szymsia Bajour. Op zestienjarige leeftijd zette hij zijn opleiding voort bij Alberto Lysy, die hem uitnodigde om in Zwitserland te studeren aan de International Menuhin Music Academy in Gstaad. Daar nam hij deel aan tournees, concerten en opnames in heel Europa. In 1996 voltooide hij zijn studies aan het Conservatorium van Genève, waar hij de Prix de Musique de Chambre ontving.

Tussen 1986 en 1990 woonde hij in de Verenigde Staten, waar hij studeerde bij Jaime Laredo en Josef Gingold aan het St. Louis Conservatory en de Indiana University Jacobs School of Music in Bloomington. Daarnaast volgde hij masterclasses bij het American Quartet en Michael Tree tijdens het Taos Festival in New Mexico. In 1988 en 1989 werd hij door Alexander Schneider uitgenodigd om met het New York String Ensemble op te treden in Carnegie Hall en het Kennedy Center.

Vanaf 1995 ontwikkelde hij een intensieve carrière binnen de tango en trad hij op in steden zoals Tokio, New York, Londen, Mexico-Stad, San Francisco en Brussel, samen met vooraanstaande muzikanten en tangogezelschappen. Daartoe behoren onder meer Luis Bravo’s Forever Tango, Otango en het gezelschap van Andrés Linetzky, waarmee hij in 2015 deelnam aan de tournee van Tango Origin in Tokio.

In 2001 keerde hij terug naar Buenos Aires om zijn muzikale carrière in Argentinië voort te zetten. Daarnaast was hij actief in de kamermuziek en maakte hij deel uit van het UCA Quartet. Met Viviana Lazzarin nam hij een cd op met sonates van Debussy, Saint-Saëns en Fauré, en daarnaast een album met het Gianneo Quartet.

Cristian Basto is componist en een van de vooraanstaande contrabassisten van zijn generatie binnen tango en populaire muziek. Hij werkte samen met gerenommeerde artiesten en ensembles zoals Rascasuelos, Quasimodo Trío, Pablo Mainetti, Diego Schissi, Nicolás Guerschberg, Los Fabulosos Cadillacs, Dancing Mood, Lidia Borda, Susana Rinaldi, Nacha Guevara, Hilda Herrera, Juan Carlos Cuacci, Julieta Laso en La Chicana.

Daarnaast trad hij op als muzikant bij verschillende tangodansgezelschappen, waaronder die van Mora Godoy en Eleonora Cassano, Tango x 2 van Miguel Ángel Zotto, SocialTango en Taco Teco.

Basto toerde uitgebreid door de Verenigde Staten, Japan, Canada, China, Italië, Duitsland, Frankrijk, Denemarken, Nederland, België, Bulgarije, Luxemburg, Rusland, Spanje, Letland, Estland, Litouwen, Finland, Zwitserland, Brazilië, Chili, Uruguay, Colombia, Mexico en Costa Rica.

Hij trad op in prestigieuze zalen zoals het Teatro Colón in Argentinië, Carnegie Hall in de Verenigde Staten, Sofia Theater in Bulgarije, het Tropentheater en De Doelen in Nederland, naast vele andere.

Camilo Córdoba werd geboren in Buenos Aires en woont sinds 2016 in Brussel. Hij is een Argentijnse gitarist, arrangeur en componist die de tango vanuit zijn traditionele wortels benadert en tegelijk nieuwe hedendaagse richtingen verkent.

Hij studeerde jazz en tango aan de Escuela de Música Popular de Avellaneda (EMPA) in Buenos Aires, onder meer bij Aníbal Arias en “Chocho” Ruiz, en verdiepte zich later in compositie bij Guillermo Klein, Diego Schissi en Nicolás Guerschberg.

Vanaf 2004 bouwde hij met Violentango een uitgebreide internationale carrière uit, met optredens in Latijns-Amerika, Noord-Amerika, Europa en Azië. Hij stond onder meer op Glastonbury Festival, Vive Latino, Canarias Jazz, Jazz al Parque en Virada Cultural.

Sinds zijn vestiging in België is hij betrokken bij verschillende projecten rond hedendaagse tango en nieuwe Argentijnse muziek. Van 2018 tot 2022 maakte hij deel uit van SONICO, het Brusselse ensemble gewijd aan de muziek van Eduardo Rovira, waarmee hij optrad in talrijke concertzalen en festivals in Europa en Latijns-Amerika.

Naast zijn werk als uitvoerend muzikant legt Camilo Córdoba zich steeds meer toe op arrangement, compositie en de ontwikkeling van zijn eigen artistieke projecten. Zijn recente werk verkent de dialoog tussen tango, hedendaagse muziek, jazz en kamermuziek.

In 2026 bracht hij Será Mañana uit, een album opgebouwd rond twee complementaire kwintetten: NÁCAR Quintet, met muzikanten uit de tangoscene van Buenos Aires, en Pentafoniek, gevestigd in Europa.

Met deze twee ensembles ontwikkelt Córdoba twee verschillende maar onderling verbonden perspectieven op hedendaagse tango en onderzoekt hij de relatie tussen traditie, compositie en nieuwe muzikale talen.

Camilo Córdoba is gitarist, arrangeur en artistiek leider van NÁCAR Quintet.